Koningin haakt in op ontwikkelingen in de maatschappij.

Hoe magertjes reageerde de NRC in haar commentaar op de kersttoespraak van de Koningin (‘De invloed van een kerstrede’, Commentaar, 27 december).

De Koningin kijkt om te beginnen breder dan alleen naar de aarde. Zij sprak –terecht- ook over het gemis aan sociale samenhang en maatschappelijke saamhorigheid, de onrechtvaardigheid van de verdeling van welvaart en zorg voor het welzijn van individuele mensen. Zij sprak over zelfzucht die blind maakt voor de schade aan zowel de gemeenschapszin als aan de natuur. Net zoals vele anderen roept zij op tot een andere balans tussen economische, ecologische en economische waarden. Zij roept op tot individueel verantwoordelijkheid nemen voor een leven in harmonie met de medemens en de natuur.

Door te doen alsof we het slechts hebben over een verhaaltje dat geschreven werd door een mevrouw die zich niet moet bemoeien met de politiek slaat de NRC voor mij de plank nogmaals mis. Het ligt anders: zij benoemt wat zichtbaar aan het worden is in de samenleving. De financiële en economische crisis gaat niet alleen over het gedrag van bankiers, maar over het gedrag van ons allemaal. Steeds luider klinkt de roep, ook door gerenommeerde economen, dat de wortels van deze crises teruggaan naar de hebzucht van alle mensen. De ongelijkheid in de wereld wordt zichtbaar groter, en daar is steeds meer onvrede mee. Al in 1987 riep het rapport van de VN-commissie Brundtland ‘Our Common Future” op tot ‘duurzame ontwikkeling’, zijnde een ontwikkeling die voorziet in de behoeften van de huidige generatie, zonder voor toekomstige generaties de mogelijkheden te beperken in hún behoeften te voorzien. Een kwaliteit van leven voor álle mensen. Het rapport leidde weliswaar tot regels en beleid op gebied van armoede en milieu maar er heeft tot op heden geen wezenlijke dialoog plaatsgevonden over ‘de kwaliteit van leven’ die we na willen streven.

Zo’n dialoog komt dichterbij. Bert Wagendorp haalde in zijn opinieartikel in de Volkskrant van 27/12 terecht Tex Gunning aan, lid van de Raad van bestuur van AkzoNobel, die laatst uitsprak: ‘Er is maar één oplossing: een terugkeer naar de coëxistentie van mens en natuur, en naar universele waarden als eerlijk delen, zorgen voor elkaar en respectvol met anderen omgaan’. Een groeiend deel van de samenleving begint te onderkennen dat we met z’n allen een wereld hebben gecreëerd die niet meer rechtvaardig en respectvol is. Het zoeken naar andere wegen begint langzaamaan daar waar het moet beginnen, ín de maatschappij. Ook het bedrijfsleven begint haar verantwoordelijkheid te onderkennen. ‘De politiek’ zou zich van deze ontwikkelingen dienen te vergewissen. Het zou politici sieren te beseffen dat er naast de groep mensen die vanuit angst terug willen naar dat wat eerder leek te werken er een groeiende groep is die andere waarden centraal willen stellen. Want daar gaat het om: welke waarden durven wij centraal te stellen in ons leven, in onze samenleving. De Occupy-beweging maakt jammer genoeg de fout in een “zij” vs “wij” valkuil te stappen (de zogenaamde 1% tegenover alle anderen). Iedereen behalve de puissant rijken kan achteroverleunen want slechts ‘the biggest haves’ zijn verantwoordelijk. Het is een appèl op ons aller waarden dat de Koningin doet, en dat siert haar.

Ik hoopte blijkbaar dat de NRC de toespraak van de Koningin had geplaatst in de context van wat er wereldwijd gaande is in plaats van hem af te doen met de constatering dat het beleid van het kabinet terecht niet door mooie woorden van een Koningin zal veranderen. De NRC hád kunnen stellen dat de Koningin met haar uit het hart gegrepen toespraak uiting lijkt te geven aan de gevoelens van velen en de consequenties daarvan kunnen bespreken. Een volgende punt dat gemaakt had kunnen worden is dat áls Nederlanders iets anders willen, dat zij dan andere (politieke) keuzes moeten maken. U had zich af kunnen afvragen wat het betekent voor politieke partijen dat het steeds duidelijker wordt dat er mensen zijn die willen wijzen naar de ander en anderen die oprecht zelf verantwoordelijkheid willen nemen. Tenslotte had de NRC zich kunnen afvragen in welke mate de politici zelf nog vastgeklonken zijn aan de patronen van gisteren. De Koningin heeft gelijk: wie de wereld wil veranderen, moet beginnen bij zichzelf. De NRC toont weinig ruimte voor nieuwe initiatieven op zowel sociaal als ecologisch vlak en blijft al snel bij het bestaande. Deze krant is daarmee redelijk terughoudend in het duiden van veranderingen die wel degelijk gaande zijn. Nu de NRC lijkt te stellen dat het enkel gaat om een onderwerp dat de Koningin na aan het hart ligt ontkent zij een groeiende beweging in Nederland en in de wereld. Een gemiste kans om de lezers van deze krant aan te sporen tot zelfreflectie.

Op de LinkedIn groep ‘Duurzaamheid / Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen (MVO) stelde iemand de vraag: ‘hoe kom ik aan kennis over duurzaamheid en MVO. Hieronder mijn bijdrage.

Velen reageerden met prachtige boeken en informatieve websites. Zo zie je waar mensen mee bezig zijn, hun hart aan verpanden en wat leeft, in allerlei varianten.

Zelf ben ik al zo lang als ik me ken geboeid door vragen als: wie zijn wij hier op deze aarde, hoe kan ‘t zijn dat we elkaar doden of discrimineren, mensen laten verhongeren, de natuur niet respecteren en misbruiken, ons bewapenen voor mogelijke oorlogen die andere mensen zouden starten. Ik weet nog dat ik er niets van begreep dat we melkpoeder etc. moesten inzamelden voor mensen in de Sahel toen ik op de lagere school zat. Herkenbare vragen ook nu nog, 40 jaar later; zie ook dat waartoe Occupy ieder van ons uitnodigt.

Dat brengt me er dan ook toe hier enkele andersoortige “bronnen” aan te bevelen. Ik geloof er namelijk in dat als we ons weer zouden herinneren wie we werkelijk zijn, en zouden kunnen gaan zien waarom we zijn gaan doen wat we doen, we vanuit een diep gevoel van verbondenheid samen aan een andere samenleving zullen werken op een manier die aansluit bij – in harmonie is met – het grotere geheel. En ook dan zijn de vele genoemde bronnen nog steeds zinvol, maar wellicht met een ander beginpunt.

Marja de Vries: ‘De hele olifant in beeld’ (uitg. Ankh-Hermes). Inzicht in het bestaan en de werking van de Universele Wetten en de Gulden Snede. In dit boek schets Marja de gemeenschappelijke inzichten van de vele wijsheidstradities en recente wetenschappelijke inzichten die hiermee overeenstemmen. Zoals Marja het zegt: ‘hierdoor wordt een nieuw wereldbeeld zichtbaar en wordt het mogelijk om te begrijpen wat er nodig is om de balans te herstellen, zowel in onszelf als in de wereld’. Aanrader! www.marjadevries.nl

Marieke de Vrij: ‘Dialoog, de wezenlijke weg’ (uitg. De Vrije Mare). Over wezensechte dialoog….Rakende inzichten over dat we niet kunnen zonder wezenlijk contact met elkaar en hoe zo’n communicatie tot stand kan komen. Zie voor mooie inzichten van Marieke www.devrijemare.org

Van een andere orde, maar zeker de moeite waard: een anti-roman van filosoof Govert Derix: ‘de wereldomwandelaar’ (uitg. Aspekt). Ik citeer de achterflap: ‘Terwijl de menselijke omgang met de planeet definitief in het honderd loopt, wandelt één man om de wereld..en ontdekt de Theorie van Alles en daarmee de sleutel tot versmelting van wetenschap, spiritualiteit en politiek. Zeker geen gemakkelijk boek, maar het zet wel aan tot reflectie over waar je als lezer staat, of in gelooft.

Samen met ex-gouverneur van Limburg Léon Frissen schreef dezelfde Govert Derix het boek: ‘In den beginne……over de toekomst van de beschaving’ (uitg. tiC). Hierin naast boeiende interviews over de bronnen van een “wijze samenleving” met enkele bekende Nederlanders een aanzet tot een visie op beschaving als geordende betrokkenheid op basis van universele waarden.

Times riep de “protesteerder” uit als ‘mens van het jaar’. Behalve protest is m.i. nog iets nodig. Een weg vooruit vraagt een reis naar binnen.

In het artikel betoogt Willem Lageweg, van MVO-Nederland, dat de markt op dit moment –weliswaar wat laat volgens hem- vleugels geeft aan duurzaamheid. Maatschappelijk verantwoord ondernemen en duurzaamheid worden lonend in (deze) tijden van schaarste. Teugels zijn volgens hem te vinden in de maatschappij en de ethiek, in het respecteren van de belangen en de positie van anderen. “Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet”.

Mede vanwege ‘onze’ vleugels en teugels las ik het artikel met extra belangstelling. Het naar mijn gevoel omdraaien van de rol van die twee in zijn redenering raakte me. Wij inspireren organisaties juist weer verbinding te maken met waarden die diep van binnen gelden, maar die we soms vergeten lijken te zijn. Het zijn de waarden waarvan we beseffen dat zij wezenlijk zijn voor ons bestaan, als mens, als samenleving, als onderneming. Die waarden zouden onze motor kunnen zijn als we ons los maken van het volgen van iets wat buíten ons ligt, zoals “de markt” en we niet alleen financiële afwegingen van belang vinden, maar een balans tussen sociale, economische én ecologische waarden aan de orde gaan stellen. Dat wat je voelt als het van binnen “klopt” geeft dan vleugels. Het geeft energie omdat je contact maakt met de aard van het leven zelf: een groot veld van verbindingen. In mijn beleving kan alleen iets van binnenuit werkelijk bevleugelen; je staat als het ware in contact met een hogere orde, met elkaar en met de aarde. Teugels hebben in deze context de functie om activiteiten blijvend te ankeren in het concrete hier en nu. Maar heel voorzichtig, niet dwingend en met respect. Zo las ik laatst dat je ook bij paarden uiterst voorzichtig moet zijn met het gebruik van teugels. Paarden onderhouden namelijk hun balans middels hun hoofd. En die balans kan een paard gemakkelijker verliezen als je met teugels zijn hoofd beïnvloedt. Dus veel balans met weinig teugels en luisteren naar het paard.

Nu bedoel ik niet een lesje redenering te geven. We moeten juist de teugels laten vieren om het hart weer te laten spreken. Het hart weet van verbondenheid en balans als het niet gestoord zou worden door de teugels van een markt die vergeten is wat van essentiële waarde is. De occupy-beweging vraagt niet om teugels, zij vraagt om ons hart weer te laten spreken en te zien waar we met z’n allen een samenleving in stand aan het houden zijn die niet rechtvaardig, niet juist en veelal ook niet meer vol schoonheid is. Dat kun je niet afdwingen door teugels. De bevleugeling om deze samenleving te veranderen kan uiteindelijk alleen maar van binnenuit komen. Daar willen wij op onze eigen kleine manier aan bijdragen. Via maastricht consulting group, een naam waarvan wellicht wat weinig bevleugeling uitgaat, maar nu weet u een beetje wie er in woont.

'In de kern geraakt'

21 Setember 2011.
René en ik kijken heel erg uit naar de opening van de expositie met linosnedes van Karin de Rooy: ‘in de kern geraakt’. We leerden Karin kennen tijdens de opening van ‘Verklaringen van Liefde’ en er was meteen contact. Karin bleek prachtige lino’s te hebben gemaakt voor het boek Natuurlijk bouwen met Hout (boomvrouwen) en ik zag ze zo gezegd al “hangen” bij vleugels&teugels. René en ik bezochtten Karin in Gouda. Samen hebben we de selectie -in haar mooie lichte atelier- gemaakt van de lino’s die wij hier van 1 oktober t/m 2 december exposeren. Het verhaal van Karin zelf over haar werk en lino’s geeft aan waarom ook wij zo geraakt werden.

Karin’s woorden
Groei is een oerkracht; de drang om uit te breken, je vleugels uit te slaan, jezelf te ontplooien en naar het licht te reiken, schuilt in ieder wezen. Daarnaast ervaren we ook de drang om naar binnen te keren en te aarden. Deze tegengestelde krachten vormen het onderliggende idee bij deze linosnedes.

De natuur -veranderlijk en speels- resoneert met mijn eigen ‘zijn’ en verzoent me metd e grilligheid van mijn eigen geest. Bijna elke dag loop ik een meditatief rondje rond de Reeuwijkse Plassen, om me te laven aan het steeds veranderende licht op het water, het veelzijdige repertoire van uitbundig fluitende vogels, een grijze nevel of een straffe wind en het wonderschone wisselen van seizoenen. Ik laat me inspireren door de rijkdom van mijn eigen zintuigelijke werkelijkheid; alles wat ik hoor, zie, ruik, voel en proef, gebruik ik in mijn werk.

Kunst is een manier van leven, van kijken en ervaren. Bezig zijn met kunst is een manier om te onderzoeken wat leven voor mij betekent, waar ik sta en wat mij beweegt. Al werkend ben ik op ontdekkingsreis, en mijn foto’s, lino’s en tekeningen zijn aantekeningen die ik onderweg maak.

Karin is beeldend kunstenaar en fotograaf. Zij werd geboren in Hoogland, en groeide op in Den Bosch.
Zij studeerde aan Academie St. Joost in Breda en aan de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht. Zij exposeerde eerder o.a. in Baarn (Kasteel Groeneveld), Groningen (Noorderlicht) en Utrecht (Kunst InZicht).

De opening was 1 oktober, van 16:00 – 18:00.
De expositie is nog tot 3 december te bezichtigen tijdens de openingstijden van de winkel.

De expositie bestaat uit tweeluiken van foto’s en gedichten van Leo Mesman en Jan Bom. Over hoe mensen hun eigen leven op dat van bomen projecteren. Geboorte, jeugd, liefde, wijsheid, herinneringen, de cyclus van het leven.

Met de opbrengst van het boekje en de schilderijen worden monumentale bomen gered, via een bijdrage aan de Bomenstichting

In deze laatste maand willen wij graag uitverkopen. Daarom verlaagde prijzen! €200 tweeluiken in oude lijsten en €275 in handgemaakte duo baklijsten, van bomen waarvan de herkomst bekend is. Uniek in eigen huis of als relatiegeschenk!

René en ik hebben ons hart verpand aan de mooie foto’s en de gedichten die raken. Beeld en woord en woord en beeld voeren in ieder duo een kleine dans, en nodigen uit even stil te staan bij het mooie in deze wereld.

Beelden. In momenten van twijfel heb ik last van beelden. Beelden over hoe dingen zouden moeten lopen en beelden over wat ik zou moeten en willen doen en bijdragen. Ongegronde zekerheid wil het voortouw nemen om mij uit het gebied van angst en twijfel te loodsen. Natuurlijke inspiratie echter heeft zijn eigen dynamiek, kan niet “bedacht” worden en laat zich niet afdwingen. Vraagt om stilte. Stil geraken in jezelf in tijden van onzekerheid en twijfels voelt net zo tegennatuurlijk als je naar de bodem van de draaikolk laten zakken om te kunnen overleven. Ik wil liefst meteen weten en actie. Ik wordt onrustig van de schier oneindige hoeveelheid informatie waar ik o.a. via sociale media toegang toe heb. Eindeloos veel mensen lijken te weten hoe ze authentiek en vol bezieling willen bijdragen aan een meer bezielde en duurzame samenleving. Ik voel me er echter niet altijd mee verbonden. Een deel van de wereld is als een achtbaan vol vluchtige bewegingen die weliswaar enthousiast tonen maar niet beklijven. In uiterste wanhoop kan ik verzuchten dat we beter op een eiland in Griekenland kunnen gaan leven. In ieder geval puur en zonnig. In een eco-hut, dat wel.

Ik ben iets aan het leren. Ik ben aan het leren deze momenten van bijna ondraaglijke onzekerheid er te laten zijn en niet meteen in de actie te schieten. Door de angst en de twijfel heen vind ik de plek in mezelf waar het stil is, waar mijn gedachten niet dwarrelen en waar geen moeten heerst. Mijn niet weten is daar juist de open ruimte die zich kan vullen met wezenlijke inspiratie. De chaos in mij is een uitnodiging aan het worden voor bewust aandachtig aanwezig zijn met dat wat zich aandient. Precies in dat gebied ontvouwen zich vaker momenten van inspiratie die er toe kan doen. Met deze steeds krachtiger bril van echtheid bouw ik als het ware een fijngevoelig instrument dat me de weg wijst en de bron is waar ik naar terug kan gaan om mijn handelen en wat ik daarbij ervaar aan te toetsen. Vanuit die intentie kunnen René en ik ook open blijven aftasten wat we bijvoorbeeld in ons advieswerk te bieden hebben.

O zeker, ik spartel soms tegen of stoot mijn neus. Het proces van stil zijn, luisteren en ontvangen heeft zo haar eigen tempo. Er zijn niet meteen antwoorden en soms krijg ik niet het antwoord dat mijn ego graag zou horen. Vraag me dus niet precies wat ik morgen ga doen. Ik weet het niet. Ik begin wel te houden van de dans tussen stilte en handelen en reflectie. Het is een persoonlijk weg mijn eigen unieke zijn op deze wijze verder te ontdekken, me verbonden wetend met het geheel. Het vraagt de dingen vloeibaar te houden en niet te stollen met nieuwe formats of formules. En het mooie is dat ik vanuit de plek van wat voor mij “echt” is ook “echte” verbindingen kan maken met anderen. Het hart weet wanneer het vanuit het hart wordt aangesproken.

Het beest dat twijfel vaak was is een gift aan het worden.

Voor de hieronder volgende drie paragrafen maak ik dankbaar gebruik van teksten in Marja’s boek:

De Hele Olifant in Beeld
Marja’s boek “de hele olifant in beeld” beschrijft de universele wetmatigheden waarmee het universum voortdurend in beweging is, verandert en werkt. Wetmatigheden die ten grondslag blijken te liggen aan alle verschillende spirituele stromingen en wijsheidsprincipes, hoezeer die deze ieder weer vanuit een eigen perspectief hebben beschreven. Niet alleen dat, zij koppelt aan de wetmatigheden ook de laatste wetenschappelijke inzichten die deze universele waarheden lijken te bevestigen.

Marja laat zien dat waar de achterliggende wetmatigheden een universeel karakter hebben, ze overal op eenzelfde manier werkzaam en toepasbaar zijn in verschillende gebieden. Zowel in de natuurlijke wereld om ons heen, als in onszelf en in het maatschappelijke leven. Als we eenmaal inzicht hebben in de wetmatigheden, zouden we ook kunnen vaststellen of iets wel of niet in harmonie is met de achterliggende wetmatigheden en met het dynamisch evenwicht van het grotere geheel.

De inzichten onthullen ook een ander wereldbeeld dan dat voor velen gangbaar is. Vanuit een ander perspectief wordt duidelijk dat we onderdeel zijn van een groter geheel, waar alles uit een Bron voortkomt, alles onderling verbonden is, alles in essentie uit energie bestaat en in resonantie is, alles permanent in verandering is en alles zichzelf organiseert in een dynamische balans en permanent in ontwikkeling is.

In deze wereld die in hoge mate uit balans blijkt, kunnen de inzichten die Marja zo overzichtelijk bij elkaar brengt ons helpen. Het kan ons helpen keuzes te maken. Zij kunnen ons uitnodigen keuzes te maken die meer in harmonie zijn met ons zelf én het grotere geheel. Want uit onderzoek blijkt dat Samenlevingen in Balans die samenlevingen zijn waarbij inzicht in het bestaan en de werking van de universele wetmatigheden een inherent onderdeel is van de cultuur. Het zijn samenlevingen in harmonie met al het andere dat bestaat en zowel stabiel als flexibel.

Voedsel voor vrouwen
Voeding voor de ziel past bij vleugels&teugels. De inzichten uit “De hele Olifant in Beeld” kunnen een inspiratie zijn om anders naar onszelf, onze relaties en de inrichting van onze samenleving te kijken. Maar waarom een lezing alleen voor vrouwen? Tja, dat was ten eerste een intuïtieve ingeving die mezelf verraste maar waar ik wel naar luisterde. Ik zal het toelichten.

Een van de uitdagingen van deze tijd is een nieuwe balans te vinden tussen de mannelijke en vrouwelijke principes ín ons. Beiden zijn facetten van eenheid, hebben hun bedoeling in het geheel en kunnen niet los van elkaar functioneren. Energie, visie, daadkracht en actie (meer mannelijke principes) in balans brengen met het ontvankelijke, innerlijke en vormgevende (meer vrouwelijke in ons) is waartoe we uitgenodigd worden.

Marja legt in haar boek helder uit waarom de huidige disbalans tussen het mannelijke en vrouwelijke (we leven in een wereld waarbij het mannelijk principe dominant is geworden) in ons nadeel zal blijven werken. Voor groei en ontwikkeling is volgens de Wet van Dynamische balans echter niet alleen balans nodig, er moet sprake zijn van een onbalans die de beweging voedt. Marja zegt dat als we ons willen ontwikkelen en groeien dan zal (quote uit haar boek) “ons innerlijk evenwicht moeten overhellen naar het naar binnen gerichte, integrerende aspect” (het vrouwelijke principe is verbindend en coördinerend tegelijk). Met andere woorden (quote) “voor ontwikkeling van ons bewustzijn is een onbalans in de richting van het vrouwelijke aspect noodzakelijk.

Natuurlijk vraagt dit wat van vrouwen én mannen. Echter, waar krachtige vrouwen vaak in het spoor van de machtige man is getreden, en er vele krachtige vrouwen zijn die hun daadkracht nog niet helemaal ontvouwden, leek het me boeiend juist vrouwen te voeden met de inzichten die Marja bij elkaar bracht. René en ik spraken af dat we met Marja de mogelijkheid zullen bespreken dat ze terugkomt…voor mannen en/of voor een gemengde groep.

Lezing Marja de Vries
Marja geeft op 15 maart een lezing bij vleugels&teugels: De hele Olifant in Beeld met als thema: het belang van vrouwelijke principes in deze tijd.
Zie “agenda” voor details. Daar ook een link naar de site van Marja.