Op weg naar wezenlijke inspiratie

Ik hoor het Govert nog vragen, ergens begin dit jaar: “zou je ook over je twijfels en onzekerheden durven schrijven”? Ik zei volmondig “ja”. Ik weet dat ik me tegelijkertijd enigszins verschrikt afvroeg of twijfels óóit zouden ophouden? Het antwoord is nu duidelijk. Ik ken nog steeds onzekere momenten, ben soms geheel de weg kwijt, vraag me vertwijfelt af wat we ons met vleugels&teugels allemaal niet in het hoofd haalden, weet nog niet wat de bedoeling is van ons advieswerk en voel chaos in en om me heen. En weet inmiddels wel weer dat juist die twijfels de weg naar verdiepte inspiratie heeft geopend.

Beelden. In momenten van twijfel heb ik last van beelden. Beelden over hoe dingen zouden moeten lopen en beelden over wat ik zou moeten en willen doen en bijdragen. Ongegronde zekerheid wil het voortouw nemen om mij uit het gebied van angst en twijfel te loodsen. Natuurlijke inspiratie echter heeft zijn eigen dynamiek, kan niet “bedacht” worden en laat zich niet afdwingen. Vraagt om stilte. Stil geraken in jezelf in tijden van onzekerheid en twijfels voelt net zo tegennatuurlijk als je naar de bodem van de draaikolk laten zakken om te kunnen overleven. Ik wil liefst meteen weten en actie. Ik wordt onrustig van de schier oneindige hoeveelheid informatie waar ik o.a. via sociale media toegang toe heb. Eindeloos veel mensen lijken te weten hoe ze authentiek en vol bezieling willen bijdragen aan een meer bezielde en duurzame samenleving. Ik voel me er echter niet altijd mee verbonden. Een deel van de wereld is als een achtbaan vol vluchtige bewegingen die weliswaar enthousiast tonen maar niet beklijven. In uiterste wanhoop kan ik verzuchten dat we beter op een eiland in Griekenland kunnen gaan leven. In ieder geval puur en zonnig. In een eco-hut, dat wel.

Ik ben iets aan het leren. Ik ben aan het leren deze momenten van bijna ondraaglijke onzekerheid er te laten zijn en niet meteen in de actie te schieten. Door de angst en de twijfel heen vind ik de plek in mezelf waar het stil is, waar mijn gedachten niet dwarrelen en waar geen moeten heerst. Mijn niet weten is daar juist de open ruimte die zich kan vullen met wezenlijke inspiratie. De chaos in mij is een uitnodiging aan het worden voor bewust aandachtig aanwezig zijn met dat wat zich aandient. Precies in dat gebied ontvouwen zich vaker momenten van inspiratie die er toe kan doen. Met deze steeds krachtiger bril van echtheid bouw ik als het ware een fijngevoelig instrument dat me de weg wijst en de bron is waar ik naar terug kan gaan om mijn handelen en wat ik daarbij ervaar aan te toetsen. Vanuit die intentie kunnen René en ik ook open blijven aftasten wat we bijvoorbeeld in ons advieswerk te bieden hebben.

O zeker, ik spartel soms tegen of stoot mijn neus. Het proces van stil zijn, luisteren en ontvangen heeft zo haar eigen tempo. Er zijn niet meteen antwoorden en soms krijg ik niet het antwoord dat mijn ego graag zou horen. Vraag me dus niet precies wat ik morgen ga doen. Ik weet het niet. Ik begin wel te houden van de dans tussen stilte en handelen en reflectie. Het is een persoonlijk weg mijn eigen unieke zijn op deze wijze verder te ontdekken, me verbonden wetend met het geheel. Het vraagt de dingen vloeibaar te houden en niet te stollen met nieuwe formats of formules. En het mooie is dat ik vanuit de plek van wat voor mij “echt” is ook “echte” verbindingen kan maken met anderen. Het hart weet wanneer het vanuit het hart wordt aangesproken.

Het beest dat twijfel vaak was is een gift aan het worden.

This entry was posted in mens & zijn and tagged . Bookmark the permalink.

One Response to Op weg naar wezenlijke inspiratie

  1. Ted van der Veen says:

    Prachtig….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>