Waarom “vleugels&teugels voor puur en duurzaam samenleven”?

Onze plek in de rechtstraat

Begin Juni 2010 openden wij, René Huigen en Marij Vullinghs, samen onze plek in de Rechtstraat, vleugels&teugels. Beiden zijn we begin 50 -Marij heeft een zoon van 16-, we hebben veel geleerd en veel gedaan en kunnen putten uit jarenlange ervaring als respectievelijk senior manager en organisatieadviseur en verandercoach.

Wij zijn niet alleen betrokken bij de wereld en de uitdagingen van deze tijd, maar we voelen ons mee verantwoordelijk voor hoe wij verder de samenleving vormgeven en omgaan met de aarde, met de natuur.

Verantwoordelijkheid nemen
Waar de meeste media zich storten op onheilsboodschappen, geloven wij erin dat wij als individu kunnen kiezen mee verantwoordelijkheid te nemen voor een samenleving waar geen plaats meer is voor onrechtvaardigheid, armoede, uitsluiting en uitbuiting van mensen of van de natuur. Wij gaan er van uit dat mensen en natuur ondeelbaar zijn. Wij geloven er in dat we (weer) een samenleving kunnen worden die respect toont voor de aarde en haar bewoners. De huidige samenleving en onze aarde vraagt om een herbezinning op hoe ieder van zich tot de ander en de aarde verhoudt. Immers, oude manieren van werken, samenleven, consumeren en politiek bedrijven lijken niet meer goed te werken.

Ondanks beweging lijken we als collectief nog onvoldoende besef te hebben van de impact van ons handelen op de kwaliteit van leven van mensen, de biodiversiteit en het klimaat. Wij geloven er in dat iedere mens bijdraagt aan de samenleving zoals die is en dat ieder van ons kan kiezen welke wereld wij aan onze kinderen achterlaten.

Samen leven en samen werken
Op de een of andere manier wisten we al heel snel dat we ooit samen zouden gaan werken, maar wat zich nu allemaal ontvouwt hadden we nooit al denkend kunnen plannen. Geholpen door (het niet bestaande) toeval kwam het winkelpand onder onze woning in de Rechtstraat vrij. Enkele witte velletjes kondigden de opheffingsuitverkoop aan. Diezelfde middag in februari 2010 hadden we onze soep bij ’t Maastrichtse Café Zondag nog niet op, of de makelaar was al gebeld, en op enkele bierviltjes stond onze eerste visie gescribbeld. Tekeningetjes vol pijltjes en wolkjes en uitroeptekens.

Idee en energie
Er stonden woorden op als “ontmoetingsplek” en “plek van inspiratie”, “verbinden”.
We beoogden een plek waar mensen elkaar zouden kunnen ontmoeten en elkaar inspireren tot een andere manier van samenleven. Waar we avonden zouden kunnen houden met studenten om met hen over hun dromen over de samenleving te spreken en hen tot nadenken aan te zetten over hun rol in die toekomst. Of waar we iemand uitnodigen om over zijn of haar passie te spreken waardoor anderen geraakt kunnen worden. En met ruimte om informatie te tonen om mooie bestaande initiatieven en projecten zichtbaar te maken. Met producten die de passie, authenticiteit en de betrokkenheid van de ontwerper laten zien. Om te tonen dat er ook producten gemaakt worden met aandacht voor mens, natuur en aarde. We zagen ook kunst in die plek -sommige mensen worden vooral geraakt door kunst-, en boeken -want weer andere mensen laten graag het geschreven woord binnen komen-. Met een tafel waaraan je gesprekken kunt voeren, of in een boek kunt bladeren. Alles om uit te nodigen na te denken over hoe bezoekers in het leven staan, of wat zij anders zouden kunnen doen. Uitnodigingen tot reflectie over hoe jij in het leven staat.

En, bedachten wij, de consument die zaterdag bij ons in de plek staat, of een bijeenkomst bijwoont, werkt vaak in een organisatie, of heeft zijn of haar eigen bedrijf. En de inspiratie die je in je eigen tijd opdoet, neem je onherroepelijk mee naar je werk. Ook daar is behoefte aan duurzame zingeving die praktisch gemaakt kan worden.

Idee en vorm
Het is nu januari 2011. We zijn nu 6 maanden open. Zien steeds meer mensen bij ons binnenwandelen. Ik kan blij worden als een mevrouw uit Amsterdam zegt dat ze zou willen dat er zo’n winkel als de onze bij haar in de buurt zou zijn (niet in Amsterdam? Ik wil eigenlijk al och, minstens 10 van onze winkels in ’t land maar we houden ‘t voorlopig heus bij klein).

Ik wordt blij van grootouders die zeggen dat ze blij zijn dat ze iets anders dan plastic voor hun kleinkinderen kunnen kopen. Wij worden blij van de vier studenten van de Kunstacademie Maastricht die eerst onze winkel kwamen bewonderen en eergisteren –na ons aandringen- hun verantwoorde sieraden (van karton, zelf geverfd touw, afval van metaal en sieraden van de kringloop) aan ons kwamen tonen. Natuurlijk gaan we die verkopen!
Zo lopen er kunstenaars bij ons binnen die producten laten zien (laatst nog een voederhuisje voor vogels van een oude nummerplaat), en vragen studenten van de IFMSA ons of we een workshop willen houden over duurzaamheid en milieu voor de maastrichtse Studenten. Zij bereiden een cyclus van workshops voor over de milleniumdoelen, en ook daar dragen wij graag aan bij.

Kortom…het begint te vliegen. En als ik te hard vlieg (want dat doe ik wel eens) dan werpt René me gewoon wat teugels toe. Idee en vorm, energie en structuur. Beweging en rust. Tot later weer.

zie je het: vleugels en teugels?

This entry was posted in bijeenkomsten, exposities, mens & zijn, vleugels&teugels. Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>